‘Gooi het verhaal naar buiten’

Saïda Ababou en Malaaz Dafalla vertellen hun verhaal op het Podiumgesprek ‘Gekleurd Utrecht niet welkom’ op 5 april. Hun boodschap: “gooi het verhaal naar buiten, je hoeft je echt niet te schamen” verscheen op 1 april jl. in het AD Utrechts Nieuwsblad. Volgens Saïda en Malaaz worden veel allochtone jongeren gediscrimineerd maar durven ze er uit schaamte niet over te praten of er voor uit te komen. Saïda: “Ik merk dat jongeren het hebben opgegeven.” Bij StadspodiumUtrecht willen we dat doorbreken.

artikel in AD Utrechts Nieuwsblad op 1 april 2017

Niet alleen AD Utrechts Nieuwsblad, ook het Stadsblad gaf ruimte voor de aankondiging van het Podiumgesprek op 5 april.

Aankondiging Stadsblad Gekleurd Utrecht april 2017 detail

Lees meer

Hoezo ‘gekleurd Utrecht niet welkom’

Het discrimineren van gekleurde Nederlanders vindt plaats op scholen, in de straat, op het werk en ook bij de gemeente. Maar hoe zit dat eigenlijk in Utrecht? Is ‘gekleurd Utrecht ook niet welkom’? Deze titel van het komende Podiumgesprek op 5 april a.s. roept veel emoties op. Sommigen zeggen: goed dat we het benoemen. Anderen reageren met: onzin, dit werkt polariserend, stop ermee! Wie heeft er hier gelijk? Leven in Utrecht alle culturen en kleuren prima samen? Of is het negeren van discriminatie in onze stad juist een teken dat gekleurde Utrechters niet welkom zijn?

Discriminatie in Utrecht uitzondering?
Volgens cijfers van de politie (2015) is er in Utrecht beperkt sprake van discriminatie. In Amsterdam, Den Haag en Rotterdam is het aantal meldingen van discriminatie omgerekend naar aantal inwoners twee tot drie keer hoger. Onze korpschef Van Renswoude meldde vorig jaar in de gemeenteraad dat er bij hem slechts drie klachten zijn binnengekomen van discriminatie door de politie en geen enkele bleek gegrond. Dat roept een beeld op van een vreedzaam Utrecht, van een stad die het voorbeeld kan zijn voor de rest van Nederland. In de aanloop naar het Podiumgesprek over ‘Gekleurd Utrecht niet welkom’ wordt ons als organisatie zelfs regelmatig verweten juist te polariseren. ‘Het gaat wél goed in de stad en nu rakelen jullie het allemaal weer op!’

Discriminatie ook in Utrecht de regel
In gesprek met gekleurde Utrechters blijkt onder de ‘inclusieve warme deken’ een verborgen praktijk van discriminatie schuil te gaan. Vaak begint het gesprek positief en wordt de Utrechtse aanpak van de gemeente in ‘Utrecht zijn wij samen’ geprezen. Zodra persoonlijke verhalen aan bod komen kantelt het gesprek. Een paar voorbeelden. Een gekleurde Utrechter wordt overdag bij zijn eigen voordeur in de boeien geslagen omdat de politie dacht dat sprake was van inbraak. Iemand zoekt eindeloos naar een stageplaats en moet erkennen dat er maar één reden kan zijn waarom dat ook in Utrecht niet lukt: vanwege de achternaam. Iemand kan bij de gemeente niet goed terecht omdat de ambtenaar geen ervaring heeft met een gekleurde cultuur.

Bij de recente tweedekamer verkiezingen stemde bijna één op de vier gekleurde Utrechters op de nieuwe partij DENK, meer dan in welke andere grote stad in Nederland ook. Opnieuw een signaal dat er veel onvrede leeft over hoe wij met elkaar omgaan. Door de discriminatie in onze stad te onderschatten of te negeren zal de gekleurde Utrechter zich nog minder welkom voelen.

Gert Dijkstra
Stadspodium Utrecht

Op 5 april vindt in ZIMIHC theater Stefanus het Podiumgesprek plaats ‘Gekleurd Utrecht niet welkom’. Iedereen is welkom vanaf 19:00 uur. We beginnen om 19:45 tot uiterlijk 21:15 uur.

Lees meer

Podiumgesprek: Gekleurd Utrecht niet welkom

Direct aanmelden? Dat kan onderaan dit bericht!

Gekleurde Utrechters voelen zich steeds vaker niet meer welkom in de stad. Zij hebben het gevoel dat ze, vanwege hun kleur of herkomst, niet geaccepteerd worden als volwaardige medeburgers. Ze ervaren dat ze anders behandeld worden: op straat, op school of bij het zoeken van werk of een stageplek. En ze vinden dat ze hun geloof en cultuur niet meer vrij kunnen uiten.

Utrecht verdeeld

40% van de Nederlanders met een migratieachtergrond voelt zich niet meer thuis. Een mogelijke voedingsbodem voor radicalisering. Daar maken politici zich zorgen over, ook in Utrecht. De gemeente start daarom het programma ‘Utrecht zijn we samen’ om het risico op radicalisering te verkleinen en de segregatie tussen groepen in onze stad te voorkomen.

Maar wat als beter luisteren en meer praten niet genoeg is? Moeten we strenger optreden tegen discriminatie? Bieden we voldoende ondersteuning? Of is er meer nodig om te zorgen dat alle Utrechters volwaardig mee kunnen doen? Daarover gaat het eerstvolgende Podiumgesprek op woensdagavond 5 april. Utrechters – van alle kleuren – gaan met Utrechtse politici en instanties in gesprek over vragen als:

  • Welke Utrechters voelen zich buitengesloten, gediscrimineerd of niet geaccepteerd?
  • Hoe en waar wordt dat urgent en pijnlijk zichtbaar in onze stad?
  • Wat doen Utrechtse politici, gemeente, politie en instanties al en wat moet anders of beter?
  • Hoe kunnen de Utrechters en hun organisaties hier zelf mee aan de slag?

Tijdens het Podiumgesprek komt iedereen die dat wil aan het woord en hebben we respect voor elkaars mening en cultuur. U bent van harte welkom op woensdagavond 5 april vanaf 19:00 uur in het ZIMIHC theater Stefanus (Braziliëdreef 2, Utrecht). Aanmelden kan via onderstaand formulier. U kunt ook mee discussiëren via Facebook, Twitter, Linked’In of onze website.

We beginnen om 19:45 en sluiten af om 21:15 uur. Stadsbus 1 stopt er elke 10 minuten vlak voor de deur, halte Amazonedreef. Voor degenen die niet kunnen komen, bij UStad is zondag 9 april een samenvatting van het Podiumgesprek terug te zien.

Meld jezelf nu aan voor het Podiumgesprek via onderstaand formulier.

Uw naam (verplicht)

Uw emailadres (verplicht)

Lees meer

Valt Utrecht uit elkaar?

In 2016 ging het bij StadspodiumUtrecht ook over de dreigende tweedeling van Utrecht in rijke buurten die steeds rijker worden en armere buurten die steeds armer worden. Om de kracht van gemengde wijken te behouden werd voorgesteld om bij nieuwbouw in de stad als gemeente een percentage van 30% sociale huur als voorwaarde op te nemen.

Daarover is op 8 december jl. gestemd in de gemeenteraad van Utrecht. Alleen ChristenUnie, Partij voor de Dieren en de PvdA bleken voor. Wethouder Jansen (SP) wilde geen vaste richtlijn maar deed wel een belofte over de Merwedekanaalzone: “Het is een van de grootste binnenstedelijke bouwlocaties die wij hebben. Wij hebben een tekort aan sociale huurwoningen, dus daar komt een flink percentage.” We zijn benieuwd naar het vervolg.

Lees meer

Meetellen als je iets zinvols doet

Interview met Adriaan Kodde. Adriaan is 45 jaar en sinds 2014 betrokken bij het In Between Café, een maandelijks event voor werk- en opdrachtzoekenden.
Auteur: Lucinda van Ewijk

uitkering2

Bij het In Between Café komen werkzoekenden elke maand bij elkaar. Waar lopen zij tegenaan? En wat zou er volgens organisator Adriaan Kodde anders moeten gaan?

Wat voor mensen kom je tegen bij het In Between Café?
‘Het In Between Café is een maandelijkse bijeenkomst die door werkzoekenden voor andere werkzoekenden wordt georganiseerd. Daar komen dus allerlei mensen die op zoek zijn naar werk: mensen met een uitkering, ZZP’ers die op zoek zijn naar een nieuwe opdracht, herintreders… Het is een brede groep mensen. Sommigen zijn nog heel verbitterd over het verlies van hun baan, terwijl andere mensen juist al heel veel initiatief nemen en vrijwilligerswerk doen.

Is het belangrijk om vrijwilligerswerk te kunnen doen?
‘Ja. Voor veel mensen is het verlies van een baan ook het verlies van een sociaal netwerk. Als je thuis zit kan je in een isolement raken. Dan kan je dat vrijwilligerswerk gebruiken om weer contacten aan te gaan. Natuurlijk is het ook een mooie gelegenheid om je kwaliteiten te laten zien en up-to-date te houden! Sommige mensen gebruiken het ook om te experimenteren met het werken in een ander werkveld, zodat ze kunnen kijken of het iets voor hen is.’

inbetweencafe-logo1

Doen veel deelnemers van het In Between Café vrijwilligerswerk?
‘De organisatoren in ieder geval wel, dat zijn bijna allemaal vrijwilligers. Bij de deelnemers zijn ook mensen die vrijwilligerswerk doen, maar hoeveel dat er zijn weet ik niet. Niet iedereen praat daar even graag over.’

Waarom niet?
‘Omdat sommige mensen bang zijn om tegen problemen aan te lopen. Veel betrokkenen hebben een WW-uitkering van het UWV, die mensen moeten toestemming vragen voor het vrijwilligerswerk dat ze doen. Dat gebeurt dus lang niet altijd. Dat is deels omdat mensen het te veel moeite vinden of bang zijn dat hun aanvraag wordt afgewezen, maar ook omdat een stemmetje in hun hoofd zegt: “Stel nou dat het mis gaat, dan moet ik mijn uitkering terugbetalen”. Het beeld is dat het UWV de regels heel rigide toepast, maar ik heb zelf geen zicht op of dat ook écht zo is.’

Stimuleren de gemeente en het UWV vrijwilligerswerk?
‘Dat denk ik wel, maar ik denk dat het beeld van de samenleving een grote rol speelt als het gaat over hoe je om gaat met mensen die hun baan verloren zijn. Het idee bestaat dat alleen betaald werk telt. Als je werkzoekend bent, is de enige oplossing voor dat probleem om weer een betaalde baan te vinden. Als je vrijwilligerswerk doet, dan had je net zo goed een betaalde baan kunnen vinden, zo is de gedachte.’ Dat beeld klopt niet. Ik denk dat je meetelt als je iets zinvols doet; of je daarvoor betaald wordt of niet maakt wat mij betreft niets uit. Daarom draait het In Between Café ook niet om het vinden van een baan, maar om het vinden van werk en een zinvolle besteding. Het is een zoektocht naar jezelf en die kan eindigen met de conclusie dat je helemaal geen betaalde baan nodig hebt. Bijvoorbeeld omdat je 63 bent en liever aan de slag wil met een hobby waarmee je een zinnige bijdrage levert aan de maatschappij.’

Wat zou er volgens jou anders moeten?
‘Ik zou het goed vinden als het UWV persoonlijk in gesprek gaat met mensen die willen starten als vrijwilliger, zodat ze in kunnen schatten of dat zuiver is. Als dat zo is, dan zouden ze dat wat mij betreft gewoon toe moeten staan, of het vrijwilligerswerk nu bij een stichting met statuten is of dat iemand in zijn buurt bij de kinderspeeltuin gaat oppassen. Dat zou namelijk niet uit moeten maken. De gemeente en het UWV zouden de structuren en de regels om een soort van veiligheid in te bouwen iets minder nauw moeten nemen en wat meer op hun onderbuikgevoel af moeten gaan. En voor mensen die al 63 zijn zou ik zeggen: waarom pers je die in die sollicitatiedrang? Laat hen lekker vrijwilligerswerk doen. Dat haalt de druk eraf en creëert meer ruimte voor jongeren op de arbeidsmarkt.’

Lees meer